บทที่ 46 เช้าวันเกิดลูกสาว - 1

คำว่า ‘ผมยังไม่หายคิดถึง’ ณรันดาอยากจะเข้าข้างตัวเองเหลือเกินว่าเขาคิดถึงเธอ หากแต่อีกใจต้องค้านขึ้นอีก

‘นี่ยายปลาย แกจะบ้ารึไงกัน เขาจะมาคิดถึงอะไรแก เขาไม่ได้สนใจแกหรอก เขาสนใจลูกต่างหากล่ะ’

“มันเกินเวลาแล้วค่ะ เด็กๆ ต้องเข้านอนแล้ว เชิญคุณดีกว่าค่ะคุณรวิชญ์”

เจ้าของบ้านออกปากบอกไล่อีกครั้ง

“โ...